شقي(مظفرعلي ‌شاه)، و ميرزا مهدي گمراه ابدي(معطرعلي ‌شاه)، همچو غولان راهزن سر راه بر مرد و زن گرفته، شبهات باطله را به صورت حق جلوه داده،گرگ وار در اغنام دين اهل اسلام افتاده، جمعی کثير را از جادّه‌استقامت شريعت بيرون مي‌برند، لهذا قاصر جاني محمد علي بن محمّد باقر اصفهاني مشهور به بهبهاني به جهت ردّ شبهات واهيه و ترويج طريقه انيفه فرقه ناجيه، به تأليف رساله خيراتيه که از جمله خيرات جاريه است، پرداخت.[١]

کتاب خيراتيه تأثير عجيبي در روحيه و افکار صدر اعظم و شخص شاه گذاشت،به طوري که پس از خواندن آن طرز فکرشان به کلي عوض شد.

صدر اعظم در يکي از نامه‌هاي خود به آقا محمد علي درباره کتاب خيراتيه مي‌نويسد:

... رساله‌ي خيراتيه که تعريف و توصيف آن خالي از اغراق در قوّه‌ي دانشمندان نکته دان نيست ! نيز ملحوظ و از هر فقره‌اش الي غيرالنهايه محظوظ گرديده، الي الآن بسياري از آن به عرض بندگان کشورستان خديو زمان رسيده، به ملاحظه‌ي مَرَده‌ معصومعلي نيز رسانيده، براهين قاطعه‌ي مرقومه را خاطر نشان و به قدرامکان در مقام هدايت و رفع ضلالت ايشان برآمده، تا توفيق هر يک از اینها چه باشد و بعضی سفارشات زبانی به عالی شأن فلان رافع شده،که البته در زمان حضور عرض خواهد نمود و خلاصه سفارشات استداعاً همين است که:

درحق مابه دُردکِشــي ظــن بدمبـر کآلوده گشته خرقه ولي پاک دامنیم

و پس از مطالعه‌ي کامل خيراتيه، نامه ديگري به آقا محمّد علي نوشته که حاکي از تغيير عقيده‌ي کامل اوست.

[١] . بهبهاني، محمدعلي،همان:١٠ /١.