وی با توجه به شناخت خویش از امیرکبیر او را به صدارت رساند. این امر موجب مخالفت‌های گسترده‌ای ازسوی درباریان واطرافیان شاه شد، تا جایی که امیرکبیر سرانجام قربانی این کار شد.[١]

با آنکه اکثریت قریب به اتفاق جمعیت ایران از فقر و گرسنگی رنج می‌بردند، اما ناصرالدین شاه و اطرافیانش در طول ٢٥ سال آخرِ پادشاهی خود، سه بار به اروپا سفر کردند و هر بار چندین ماه با پول‌هایی که ازکشورهای بیگانه قرض گرفته بودند به خوش‌گذارنی پرداختند و هزینۀ کلانی را به مردم فقیر ایران تحمیل کرده و باعث وابستگی بیشتر کشور به بیگانگان شدند.

در دوران حکومت ناصرالدّین شاه امتیازهای مختلفی به بیگانگان واگذار شد، و شرایط بعضی از آن ها، چنان خفّت ‌بار بود که موجی از مخالفت علما و مردم را در پی داشت که به لغو برخی از آنها انجامید. برخی از این امتیازها عبارتند از:

١. امتیاز رویتر: در سال ١٨٧٢ میلادی، امتیازانحصار ایجاد راه‌آهن از دریای خزر تا خلیج فارس، و استخراج همۀ معادن کشور جز طلا، نقره و جواهر به فردی انگلیسی به نام « بارون ژولیوس رویتر » داده شده، سرانجام مردم با رهبری علما شاه را مجبور به لغو این امتیاز کردند.[٢]

٢. امتیاز تأسیس بانک شاهنشاهی: این امتیاز در سال ١٣٠٧ قمری از

[١] . مدنی، سیدجلال الدین، تاریخ سیاسی معاصر ایران: ٢٥٥/١ .

[٢] . همان: ٤٧/١ .