رساله‌ی مزبورکه این قسمت از آن گرفته شده راجع به چگونگی طلاق زنی است که شوهرش به سفر رفته وزن پس از اطلاع از فوت شوهر نزد سیّد بزرگواری، خود را مطلقه نموده و پس ازعده‌ی وفات به مردی دیگر شوهر می‌کند. در این میان عده‌ای از مغرضین که با شوهر دوم زن و سیّدی که او را طلاق گفته بود، خرده حسابی داشته‌اند، القاء شبهه نموده و به حاکم وقت یوسف گرجی معروف به سپهدار شکایت می‌برند.

سپهدار هم قضیه را به آقا سیّد محمد مذکور ارجاع می‌دهد و او حکم به صحت عقد و عدم جواز تفریق زن از شوهر دوم می‌کند.

مخالفین قانع نشده، از حاج ملا احمد نراقی و حاج ملا اسدالله بروجردی در این باره استفتاء می‌کنند و با اینکه جواب آنها دلیلی بر صحت مدعای مغرضین نبوده، مع الوصف طوری آن را بازگو می‌کنند که موجب سر و صدای زیادی می‌شود و بیم آن می‌رفته که بجای باریکی بکشد.

سپهدار حاکم اراک هم ، برای پایان دادن به آن سر و صداها و تعیین تکلیف، از مرحوم آقا عبدالحسین استفتاء می‌کند که عین عبارت کتاب مزبور دراینجا نوشته می‌شود:

بعد از استفتاء جناب بندگان ذی الشوکه و الشأن سپهدار ایران سلمه‌الله‌الملک المنان که برای دفع فتنه و فساد و رفع تنازع بین مسلمانان و کوتاهی دعوی ایشان و ازاله‌ی شر مفسدان و حاسدان و برطرف شدن ضرر و بد نامی و دوندگی و رسوایی آن بیچارگان از دار المؤمنین همدان از جناب علامی فهمی قمقامی، آقا عبدالحسین بن المرحوم المبرور المغفور جنت مکان طوبی آشیان آقا محمد باقر رحمه الله فرموده بودند، جوابی مطابق اقوال و فتاوای علماء رضوان‌الله‌ علیهم فرموده بودند که چراغ های مفسدین خاموش و محفل های مؤمنین روشن وآتش فتنه و فساد معاندین