عمر وحید بهبهانی در حدود نود سال بود و در اواخر عمر، ضعف بر وی مستولی شد و درس و بحث را ترک نمود و تنها به تدریس شرح لمعه اکتفا ورزید و دستور داد که سرآمد شاگردانش، علامه بحرالعلوم به نجف اشرف باز گردد و مستقلاً به تشکیل حوزه درس و بحث و رسیدگی به امور شیعیان همت گمارد.

به گفته نوه عالیقدرش، آقا احمد، ایشان در ٢٩ شوال١٢٠٥ق وفات یافتند؛ او در کربلای معلّی، به جوار رحمت حق پیوست و در حرم حضرت امام حسین علیه السلام، در رواق شرقی معروف به ( رواق آقا باقر یا رواق فقها ) مدفون گردید.

این مرد بزرگوار، تمام عمر گران بهای خود را صرف نگاهداری علوم و اخبار و آثار اهل بیت عصمت (علیهم السلام) و تعلیم و تربیت نوابغ و برجستگان بی‌شماری نمود و خدمات فراوانی به مذهب شیعه کرد، از ایشان فرزندان عالم و بزرگواری به جای مانده که راه پدر را ادامه داده و در تبلیغ دین مبین اسلام کوشیده‌اند.[٢]

اوضاع زمانه وحید بهبهانی[٣]

آیت الله العظمی وحید بهبهانی در دورانی می‌زیست که عمدتاً اوضاع سیاسی- اجتماعی ایران بسیار آشفته و نا آرام بود.

[١] . آقا بزرگ تهراني، محمد محسن، طبقات اعلام الشيعه الكرام البرره ، جزء ٢:١٧٢/١؛ قمي، شيخ عباس، همان: ٤٠٦/٢؛ جمعی از نویسندگان، همان:٢٧٧/١.

[٢] . آل اقا ، همان: ٦٥ ؛ عقیقی بخشایشی، همان:٢٧٦.

[٣] . نک: سلطان محمدی، ابوالفضل، اندیشه سیاسی علامه وحید بهبهانی: ٢٤-٢١ .