کرمانشاه و دينور در همين زمان‌ها مدتي به تصرف طايفه‌ي ديگري از کردها به نام بنوعناز درآمد. پس از آن، علاءالدوله ديلمي درسال ٤٣٢ ضمن تنبيه اُمراي شورشي بنوحسنويه و بنوعناز، دينور وکرمانشاه وحلوان را بار ديگر به تصرف در آورد، اما به محض بازگشت وي به اصفهان، بنوعناز و بنو حسنويه منازعه را از سر گرفتند.

با ضعف دولت آل بويه و ظهور سلاجقه، بنا به فرمان طغرل، ابراهيم ينال مأمور تصرف بلاد جبال شد.

ابراهيم پس از تصرف همدان به سوي دينور رفت و پس از تصرف دينور به قرماسين درآمد و در آنجا با سپاهيان ابوالشوک عناز جنگ کرد و پس از محاصره‌ي پادگان نظامي شهر قرماسين، بر آنجا تسلط يافت. ابراهيم ينال، شهر را قتل عام و ويران ساخت و پس از آن در تعقيب ابوالشوک، شهرهاي سيمره و سيروان و دهات ماهيدشت و حلوان را غارت کرد.

ابراهيم، حلوان وکرمانشاه را مجدداً به بازماندگان بنو حسنويه واگذاشت، ولي مجدداً نزاع دو خاندان محلي کُرد بر سر فرمانروايي بر کرمانشاه و دينور و حلوان و ... آغاز شد و به برتري خاندان بنوعناز انجاميد.

در نهايت، سلجوقيان از ايجاد نزاع بين خاندان بنوعناز استفاده کرده و ضمن تقويت يک شاخه از اين خاندان ـ سعد بن ابوالشوک ـ توانستند برتري خود را در اين منطقه مسجّل سازند.[١]

[١].ابن اثیر، عزالدین، الکامل فی التاریخ:٢٧٠/٨ .