شکستي جبران ناپدير، بر پيکر عالم اسلام به خصوص جامعه تشيّع، وارد ساخت، آن مرد نوراني و گرمي بخشي که چون آفتاب تابان، تعاليم اسلام و مذهب شيعه و اسرار خاندان رسالت را روشن مي‌ساخت، در افق آسمان کرمانشاه ناپديد گرديد و عالم اسلام، رهبر شايسته و پيشواي با شهامت خود را ـ که در برابر طوفان حوادث و سيل اوهام و خرافات چون سدّ پولادين پايدار و استوار بود ـ از دست داد.

آقا احمد در اين باره مي‌نويسد:

روز عزاي آن سرور نمونه محشري روي داد، احدي نبود که جزع و فزع نکند و فرياد واويلا ! و وا اسفا ! بلند ننمايد، سيلاب اشک از چشم پير و جوان جاري، و خرد وکلان در افغان و بي قراري بودند، جنازه‌ي شريفش را با ناله و آه برداشته، حسب الوصيه‌ي آن جناب در جنب مغربي محراب عيدگاه جديد؛ احداثي مرحوم حاج عليخان دفن نمودند، و بر آن قبّه و بارگاهي ساختند و الان مطاف و مزار اهالي و اعاظم آن ديار است.[٢]

در فردوس ‌التواريخ مي‌نويسد:

مشهور آن است که آن جناب فرموده بودند که مرا در مکاني دفن سازيد که قافله، وقت سحر از مزار من بگذرند و آن مکان غالباً چنين است که زائرين عتباب عاليات در رفتن و برگشتن از مزار آن مرحوم مي‌گذرند.[٣]

ازرهگذرخاک سرکوي شما بود هرنافه که دردست نسيم سحرافتاد

[١] . مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار: ٤٤/٢.

[٢] . بهبهاني، احمد، همان: ١٤٨/١.

[٣] . فاضل، بسطامي، فردوس التواريخ: ٩٦.