از سعی بلیغ همچــو ابلیس
آموخته از فسون و تلــبیس
گه کــرده مباح نرد و شـطرنج
گه سـالک مسلک شقاوت
گه ساده پرســت وگاو مرشـد
گاهی زده دم زکشف باطن
گه مُثبت شرک و ارتداد است
گاهی به اناالحق است ‌مشعوف گه قـائل اننـــی انــاالله
گه گفـته که لا اله غیــری
انــی لأظـن کـاذباً فاش
گاهـی به مرید کرده طاعت
تاپشت نداده برمريدان
تاسفره نداد روز دعــوت
مشـــتاق علــی نگشــته بالغ

رونــق دِهِ دین ســامری را
غارت ‌زده شرع جعفری را

افــراخت لوای کافـری را
دربحــرعِمی شـناوری را
گه کرده حلال مسکـری را
گه قائد طـــور فاجــری را
مرســاده رخان آذری را
گه مظــهر ســـرّ ظاهـری را
گه معلن کفــر و مدبری را
گه مدعـــی پیمـــــبری را
گاهی‌خلف‌ است‌ عسکری را
گه کرده قبول چاکــری را
گفته است رسول داوری را
گه داده مــراد مشـــتری را
نگرفت لواي سروري را
مجــذوب نشـد قلندری را
آموخــت به خلق دلبری را[١]

اشعار مظفر علی‌ شاه

دل جنبش بحـــر اعظم آمد درصـــورت موج معنی بحـر درصــورت جــام معنـی می گه اســم آمدگهــی مسـمی گاهــی چه ثمــر مؤخـرآيد گاهی‌حَسن‌است‌گاه‌ عشق‌است

[١] . همان: ١٢٩.