صوفيان عصر آقا محمد علي نيز از همين راه مقاصد شوم خود را عملي مي‌ساختند و مردم را از علما و مجتهدين درجه‌ي اول شيعه منزجر مي‌نمودند و به زير خرقه مي‌کشيدند ، ولي موقعي که با آقا محمد علي روبرو شدند به کلي ورق برگشت و نقشه‌ هایشان نقش برآب شد.

زيرا آقا محمد علي از علمايي نبود که با معرکه گيري چند نفر درويش، اشعاري واهي که در قدح او در سر محله‌ها مي‌خواندند، عبا به سرکشد و به زاويه‌ي خمول برود.

آقا محمد علي همان طور که مجتهدي بزرگ بود، شاعري توانا و زبردست نيز بوده است. اشعار طنزآميز و جدّي او که قسمتي از آنها در خيراتيه موجود است، حكايت از ذوق سرشار، و فکر وقاد ، و قريحه‌ي سيّال شاعري اوست.

از آقا محمد علي ديواني به جاي نمانده است، چون وي صنعت شعر را در برابر ساير علوم و فنوني که داشته است، چندان اهميت نمي‌داده و به جز در مورد ضرورت ، لب به شعر گفتن نمي‌گشوده.

آقا محمد علي شعر را بدون زحمت و بي‌تکلف مي‌سروده و همين اشعار روان و ساده و صريح بود که به محض انتشارش، صوفيان را سخت مفتضح مي‌کرد و فراري مي‌داد. به طوري که سرشکسته و درکار خود حيران و معطل مي‌ماندند !

آقا محمد علي با صراحت هر چه تمام تر، آنچه از صوفيان مي‌دانسته دراين اشعارآورده است، و ابداً به اين فکر نبوده که مردم، اين را کسر شأن او که مرجع تقليد و مجتهد شرع است مي‌دانند يا نه؟

او مردي آزاده بود و آزاد فکر مي‌کرد. و معتقد بوده که از هر فرصت و راهي که به مقصود نزديک تر است، بايد به نفع دين استفاده کرد و بر ضد