بدان که به تاريخ صفر المظفر سنه (١٢١٣) قاصر از کرمانشاهان، روانه به عزم زيارت شاه خراسان و تهنيّت جلوس ميمنت مأنوس بندگان سکندر شأن دارا، دربان انوشيروان نشان، در قلع و قمع مزدکيان و صوفيان؛ سلطان ايران فتحعلي‌شاه ملقب به باباخان قاجار[١]. . . و در شهر ربيع المولود وارد دارالسلطنه و السعود طهران– صينت عن طوارق الحدثان – گرديده، و در آنجا مشغول تعزير و تنبيه ملاحده‌ي صوفيه و فرق ضاله ظلميه شده، بنا بر درويشي کُشي نهاده و سرهاي آنها را تراشيده و کلاه مخروطي آنها را پاره پاره و ازآن ديار و حوالي آواره نموده، قلندران طلب كنان صاحب دمان از ابواب ارباب مناصب و بزرگان گريزان، روي به فرار نهاده و اجازه‌ي ضرب و شتم و ازاله‌ي ايشان به بسياري از دوستان داده و دفع و هم و رفع خوف از دم اين سگ دمان از مردمان نموده ...

و قريب به نصف رساله‌ي خيراتيه که آن وقت به بياض رسيده بود، به نظر فيض مظهر مقربان درگاه حضرت ظل‌الله مشرف گرديده، به خدام والامقام امر و اعلام شد که آن کتاب در كتاب فيض ياب از خواندن عالي جاهان نور چشمان شاهزادگان، و در شب ها نقل مجلس بندگان ثريا مكان باشد.

و به اين تقريب بعد از اطلاع اعلي حضرت شاهي ظل اللهي بر قبائح افعال و فضايح اقوال آن گروه ضاله گمراه، فرمان قضا جريان قدر توأمان به اعيان و اركان حدود محروسه ايران صادرگشت،که هر جا و هر کسي از آن درويشان گرگان در لباس ميشان ببينند او را رنجانيده و سر تراشيده و توبه داده ازکسوت عاري سازند.

[١] . باباخان، لقب پيش از پادشاهي فتحعلي شاه بوده است.