انجاميد، نه تنها صوفيه، بلکه بقيه فرق باطله و مردم بي‌ بند و بار؛ و حتي شاهان و حکّام عصر، تا آقا محمّد علي در قيد حيات بود جرأت تظاهر به بي‌ بند و باري و اظهار وجود نداشتند، و پس از او بود که بي‌بند و باري درکشور شيوع يافت و ديگر قدرتي نبود که فاسقان و منحرفان و ظالمان از او حساب ببرند.

مرحوم ميرزا محمّد تنکابني در قصص‌العلما مي‌نويسد:

آقا محمد علي؛ فاضل و جامع بوده، در اصول و فقه وکلام و تاريخ، اوحد زمان بود و در امر به معروف و نهي از منکر فريد دوران، مشهور به صوفي کش، و بسياري از دراويش و ارباب تصوّف را به قتل رسانيد.[١]

مؤلف کتاب تاريخ رجال ايران که با علماء دين ميانه خوبي ندارد و اين مطلب از نوشته‌ هايش کاملاً پيداست ؛ در شرح حال اين فقيه بزرگ و عالم وارسته به اين مختصر اکتفاء کرده و نوشته است:

آقا محمّد علي بهبهاني فرزند آقا محمّد باقر بهبهاني ملاّي بسيار متنفّذ و مقتدرکرمانشاه در دوره‌ي زنديه و قاجاريه بوده، و در زمان اقتدار خود حکم به قتل بسياري از مشايخ و مشاهير و پيشوايان فرقه‌ي نعمت‌اللهي از قبيل؛ معصومعلي‌شاه دکني و غيره داد.[٢]

سرجان ملکم که بعد از آقا محمّد علي سفير دولت انگليس در ايران بود، درباره‌ي اوضاع آن روز و ميزان نفوذ علما و مجتهدين مخصوصاً موقعيت آقا محمّد علي در آن عصر؛ در تاريخ خود، چنين مي‌گويد:

علماي ملّت که عبارت از قضات و مجتهدين است، هميشه مرجع رعاياي

[١] . تنکابني، ميرزامحمد، همان:١٩٩.

[٢] . بامداد، مهدي، همان:٤٢٣/٣.