اجتهاد کرده بودم. و در قوّت حافظه و مباحثه محسود علماي معاصرين بودند،کم مسأله‌اي بود که با ادّله در نظر شريفش حاضر نباشد.در صفاي تحرير؛ کساد افکن کالاي علماي ماضي و استقبال، و در حسن بلاغت و نيکويي تقرير رونق شکن بازار بلغاي شيرين مقال بود،کسي از معاصرين اش را با وي دعوي همسري نبود، در هنگام موعظه اگر چه به طول مي‌انجاميد، گاهي سر رشته‌ي کلام را ـ من البدايه ‌الي‌النهايه ـ از دست نمي‌دادند، و مطالب آن از هم گسسته نمي‌شد ... و بر مذاهب و عقايد مختلفه‌اهل اسلام و کفر نهايت مطلّع بود.[١]

آقا احمد در ادامه‌ي سخنانش مي‌گويد:

مصنّفاتش خصوصاً کتاب مقامع الفضل ، به مضمون « هذا کِتابُنا ينطِقُ عَلَيکُم بِالحَقّ »،[٢] بر جامعيتش گواهي است ناطق ... .[٣]

[١] . بهبهاني،احمد، همان:٣٣/١.

[٢] . سوره جاثيه/ ٢٩.

[٣] . بهبهاني، احمد، همان:١٣٤/١ .