از اعلام آن شهر بود، فاضل علّامه آقا محمد علي بن‌آقا محمّد باقر بهبهاني که از افاضل نامدار و از غايت اشتهار بي‌نياز از اظهار است، محققي عالي شأن و عالمي با نام و نشان است، امامت جمعه و جماعت با او بود، از اصول و فروع مذاهب اربعه عامّه، اطلاعي به کمال داشت، رسائل بسياري در ردّ و قدح آن مذهب نگاشته،که هر يک فنون بلاغت را جامع، و در نظر خصم بدانديش سيف قاطع است، در آن شهر به اجلال و اکرام، و اوقاتي به آسايش و انتظام داشت.

الله ‌قلي‌خان ـ حاکم آنجاـ در تعظيم و توقير او به اقصي‌الغايه مي‌کوشيد، و در اجراي حدود و اوامر و نواهي تسلّطش به کمال بود، شرحي مبسوط بر مفاتيح مولانا محسن دارد، در فن عبادات واخلاق بسطي عظيم داده است.[١]

٥. ميرزا محمد اخباري در رجال کبيرش مي‌نويسد:

فاضل متتبّعي بوده، نسبت به محدّثين (اخباريين) عنادي نداشته ... و يکي از کتبش مقامع من حديد ( مقامع‌الفضل ) است که جدّاً زيباست.

٦. فرزند علامه‌اش آقا احمد در کتاب مرآت‌الاحوال جهان نما، که مهمترين و صحيح‌ترين منبع اطلاع بر احوال اين خاندان است.

درباره‌ي پدر عالي مقامشان مي‌نويسد:

در فضايل آن جناب همين بس است که در عصر والد غفران مآب خود، مشهور آفاق گرديد و صِيت (آوازه) فضايلش در عالم پيچيد و هميشه آن سرور در مدح ايشان مي‌فرمودند که؛ محّمد علي ما شيخ بهاء‌الدين اين عصراست، و اين فقير مکرر از آن جناب شنيده‌ام که مي‌فرمودند؛ من تقليد کسي را نکرده‌ام ، در اوّل تکليف، خود مجتهد بودم و احکام ضروريه را

[١] . شوشتري، عبداللطيف، همان: ١٧٧.