خداى عزّ و جلّ انسان را در بهترين و نيكوترين جلوه اعتدال آفريد و كمال متناسب و منسجم با انسانيت وى، برايش رقم زد؛ آنگاه موهبت «اراده» را بدو بخشيد و بدين وسيله انسان بر ديگر آفريدگان، برترى يافت، تا انديشه و سلوكى الهى برگزيند كه او را به كمال انسانى‌اش برساند.

از آن‌جا كه عقل به تنهايى از رسيدن و درك معارف الهى ناتوان است، لذا لطف خداى منّان، در نبوّت تبلور يافت تا انسان را به شاهراه روشنايى هدايت كند و از بيراهه‌پويى و بدفرجامى بازش دارد.

نظر به اين‌كه واسطه ميان آفريدگان و آفريدگار، داراى نقش بزرگ و سنگينى است، لزوماً بايد معصوم باشد؛ زيرا غير معصوم، به دليل نقص و كمال نايافتگى و احتمال ارتكاب خطا و مخالفت با مولا نقشى ناقص خواهد داشت و اين برخلاف خواست و اراده او است كه واسطه ميان خلق و خود را كامل مى‌خواهد و چنين اراده‌اى تنها با وجود انسان معصوم، تحقّق مى‌يابد؛ بنابراين، پيامبر (عليهما السلام) و امام عليه السلام هر دو معصوم هستند و اين «عصمت» در ديگر امامان تا امام غايب (عج) استمرار دارد.