در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٢ - اشاعره

٢- ممكن نيست معصوم عمداً مرتكب گناه كبيره يا صغيره شود، امّا سهواً، يا از باب تأويل، ممكن است مرتكب گناه شود.

٣- معصوم، تنها سهواً مرتكب گناه شده و البتّه به جهت آن، بازخواست خواهد شد؛ حال آن كه قومشان، در مورد همين سهو، بازخواست نخواهند شد. روشن است كه بازخواست معصوم در مورد خطا و سهو، به دليل قدرت شناخت و والايى مقام و مرتبه اوست.

٤- گناه كبيره و حتّى صغيره كه ناچيز انگاشته مى‌شود؛ خواه قبل از نبوّت، خواه بعد از آن، از پيامبران سر نمى‌زند.

اشاعره‌

اين جماعت گفته‌اند: صدور هر گناهى، ناچيز باشد، يا بزرگ، از رسولان ممكن است، امّا پيامبر، در حال نبوّت از ارتكاب عمدى گناهان بزرگ و خُرد، معصوم است، ولى گناهى كه سهواً از او سر زند، ممكن است. همچنين قايل به امكان صدور معصيت از پيامبر، قبل از نبوّت مى باشند.

گروهى از اشاعره در تعريف «عصمت» گفته‌اند: آن (عصمت)، ملكه پرهيز از گناه، در عين دسترسى و توان انجام آن است.[١]

[١] - جامع العلوم: ٢/ ٣٢٥.