به ياد داشته باشيم كه برخى از اصحاب پيامبر اكرم (عليهما السلام) در مورد صلح با مشركان و ممانعت حضرتش از كشتن عمويش عبّاس در جنگ «بدر»، با اين بيان كه وى به عمويش متمايل است، بر ايشان خرده گرفته اعتراض كردند.

٤- قول به عدم عصمت پيامبر يا امام، به معناى جمع بين امر به پيروى و نهى از فرمانبردارى اوست. حال اگر پيامبر، يا امام، مرتكب معصيت شد و تن به گناهى داد، فرد مكلّف كه به فرمانبردارى و اقتداى به او مأمور شده چه بايد بكند؟ آيا بايد از او پيروى كند و بدو اقتدا نمايد، يا نه؟

بنابراين، اگر مكلّف، مرتكب قبيح شده و از او پيروى كند، بدين معناست كه با اين كار، نافرمانى خدا كرده در نتيجه مستحقّ كيفر خواهد شد؛ چرا كه خداوند به ارتكاب گناه و تن دادن به عمل قبيح، فرمان نداده است، امّا اگر از پيامبر پيروى نكند، مخالف دستور خدا عمل كرده؛ زيرا خدا فرمانش داده تا به طور مطلق از پيامبر اطاعت كند.

بدين ترتيب، فايده مترتّب بر بعثت، منتفى شده و اين حالت، به معناى اجتماع مفسده و مصلحت، در يك موضوع و يك مصداق خواهد بود.

٥- قول به عدم عصمت پيامبر، يا امام- مطلق باشد يا موردى- مستلزم آن است كه پيامبر، يا امام، در شمار پايين‌ترين مردم باشد؛