١- چنان‌كه گفته شد، غرض از بعثت پيامبران، هدايت و دورنگاه داشتن مردم از ظلم و فساد است. از آن‌جا كه پيروى از افعال و افكار پيامبر، وسيله هدايت و حقّ‌گرايى است، بى‌ترديد اين وظيفه، تنها از عهده معصوم بر مى‌آيد و او مى‌تواند آن را تحقّق بخشد؛ زيرا او نسبت به مقاصد و احكام خدا از ديگران، آگاهتر و به آن آشناتر است.

عقل نيز اين مطلب را درك مى‌كند كه معصوم، به مقاصد و تعاليم خداوند، آگاهتر است؛ زيرا در صفاتِ والا، از همگان كاملتر است و اگر به چنين كمالى نرسيده باشد، معصوم نخواهد بود و روشن است كه انسان كاملتر، حجّت و برهانش نيز قوى‌تر و در تحقّق بخشيدن همه جانبه و كامل غرضى كه خداوند اراده فرموده كارآمدتر است.

در مورد غيرمعصوم، وضع به گونه‌اى ديگر است؛ زيرا او در معرض خطا و فراموشى قرار دارد و از همين‌رو، در رفتار و سلوك، همسنگ ديگر مردم است و لذا شايستگى هدايت ديگران را نخواهد داشت.

٢- اگر گفته شود: على‌رغم بزرگى مسؤوليت نبوّت، يا امامت و گستردگى آن، عصمتِ پيامبر، يا امام ضرورى نمى‌نمايد؛ زيرا تبليغ رسالت، بدون عصمت نيز ممكن است؛ پاسخ مى‌گوييم: اين سخن،