بى‌ترديد، نوميدى شيطان از گمراه كردن اين جمع، ناشى از پيراستگى و مصونيت آنان از گمراهى و گناه است و گرنه دشمنى شيطان حتّى اين پاكان را در بر مى‌گرفت و اگر مى‌توانست آنان را به بيراهه بكشد، هرگز به حال خود وانمى نهاد و در گمراه كردن‌شان سستى و كوتاهى نمى‌ورزيد؛ بنابراين، عنوان «مخلَص» همسنگ «معصوم» است و اگرچه در مورد اختصاص صفت «مخلَص» به پيامبران، دليلى وجود ندارد، ولى اين كه پيامبران را نيز در بر مى‌گيرد، نبايد ترديد كرد؛ چرا كه قرآن كريم برخى از پيامبران را در شمار «مخلَصين» آورده است؛ آن‌جا كه مى‌فرمايد:

وَاذْكُرْ عِبَادَنَا إبْرَاهِيمَ وَإِسْحَقَ وَيَعْقُوبَ أُوْلِى الأَيْدِى وَالأَبْصَارِ. إِنَّا أَخْلَصْنَاهُم بِخَالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ[١].

«و بندگان ما ابراهيم و اسحاق و يعقوب را كه نيرومند و ديده‌ور بودند، به ياد آر. ما آنان را با موهبت ويژه‌اى- كه يادآورى آن سراى بود- خالص گردانيديم».

نيز خداى سبحان فرموده است:

وَاذْكُرْ فِى الْكِتَابِ مُوسَى إِنَّهُ كَانَ مُخْلَصًا وَكَانَ رَسُولًا نَّبِيًّا[٢].

[١] - ص( ٣٨): ٤٦- ٤٥.

[٢] - مريم( ١٩): ٥١.