از آن‌جا كه پيامبر اكرم (عليهما السلام) اهل بيت عليهم السلام را همسنگ و قرين قرآن خوانده و تمسّك به آن دو را به يك اندازه مورد تأكيد قرار داده، رهايى از تاريكيهاى گمراهى و نادانى در گرو تمسّك به هر دو است، پس تمسّك به قرآن و وانهادن و بى‌اعتنايى به اهل بيت عليهم السلام و عكس اين امر، كافى نيست و سودى نخواهد بخشيد.

از آن‌جا كه قرآن معصوم است؛ زيرا «از پيش روى آن و از پشت سرش باطل به سويش نمى‌آيد»، اهل بيت عليهم السلام نيز معصوم‌اند و اگر هر آينه در قرآن خطا و اشتباهى وجود مى‌داشت، پيامبر (عليهما السلام) فرمان تمسّك به آن را نمى‌داد و اين فرمان، به دليل پيراستگى قرآن بود، لذا اهل بيت عليهم السلام نيز، به دليل اين مقارنت و ملازمت با قرآن، معصوم‌اند و تمسّك به هر دو همسنگ و پيروى از آنان لازم است. روشن است كه فرمان به اطاعت مطلق و بى‌چون و چرا، به معناى پيراستگى فرد اطاعت شده از تمام لغزشها و گناهان است.

با توجّه به اين‌كه پيامبر (عليهما السلام) به اطاعت مطلق از قرآن و عترت فرمان داده در صورتى كه خطا، يا گناهى از آنان سر بزند، مستلزم اين است كه آن حضرت- خداى ناكرده- به پيروى از خطا و گناه فرمان داده است، در حالى كه چنين فرمانى از وى محال است؛ زيرا: