دومّاً: در اثبات عصمت امامان از اهل بيت رسول خدا (عليهما السلام) اين سخن پيامبر (عليهما السلام) وارد است، مبنى بر اين‌كه آن دو (قرآن و عترت)، هيچگاه از يكديگر جدا نخواهند شد. اين سخن، به معناى پايايى و استمرار عصمت قرآن و اهل بيت عليهم السلام است.

همچنين از اين سخن به دست مى‌آيد كه هيچ زمانى دنيا از معصوم تهى نخواهد بود و كتاب و عترت، تا روز قيامت در كنار يكديگرند. و از آن‌جا كه معتقديم قرآن كريم تا روز قيامت ماندگار و جاودان است، لزوماً زمين نيز از حجّت الهى خالى نخواهد بود.

حال ممكن است كسى بگويد: مراد از عدم جدايى اهل بيت عليهم السلام از قرآن، اين است كه قرآن را در سينه خود، از حفظ دارند، يا اين كه چون خود آنان به تصريح قرآن در آيه‌هاى مباهله، مودّت و جز آن، در قرآن مطرح هستند، تنها نامشان با قرآن و جاودانه است، نه بيشتر، و اين، همان عدم جدايى از قرآن است.

در پاسخ مى‌گوييم:

[١] - نجم( ٥٣)، آيه ٤ و ٣: وما ينطِقُ عنِ الْهوى. إِنْ هو إلا وحي يْوحى.