مى‌كوشد تا اين امر الهى را كه رهبرى دينى و اعتقادى و قدرت سياسى، بايد در اختيار بنده برگزيده خداوند قرار گيرد، به همگان برساند و به مرحله عمل درآورد؛ همان چيزى كه قرآن كريم بدان تصريح كرده مى‌فرمايد:

... وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ ...[١].

«و اگر چنين نكنى، پيام او را نرسانده‌اى».

اين فرمان خداوند، در مورد مرجع دوّم؛ يعنى «امامت» است و رسول مكرّم اسلام حضرت محمّد مصطفى (عليهما السلام) در اين راه، فعّاليت بى دريغ كرد و فرد مورد نظر را كه خداوند او را برگزيد و فرمان به معرّفى‌اش داد، در چارچوب برنامه‌ريزى براى آينده رسالت خود و اسلام، در «غدير خم» و در موارد بسيارى به همگان شناساند تا امّت دريابد كه «امامت» و «ولايت» همانند «نبوّت» است، جز اين كه بر امام، وحى نازل نمى‌شود. حضرتش در حديث «منزلت»، مهر تأييدى بر اين اصل نهاد آن‌جا كه فرمود:

«أنت منّى بمنزلة هارون من موسى، إلا أنّه لا نبىّ بعدي»[٢].

« [يا على!] نسبت تو به من، همانند نسبت هارون به موسى است، جز آن كه پس از من، پيامبرى نخواهد بود».

[١] - مائده( ٥): ٦٧.

[٢] - صحيح مسلم( با شرح نووى): ١٥/ ١٧٤؛ مجمع الزوائد، هيثمى: ٩/ ١٠٩؛ فتح البارى، ابن حجر: ٧/ ٦٠؛ المصنف، صنعانى: ٥/ ٤٠٦؛ المصنف، ابن ابى شيبه: ٧/ ٤٩٦ و جز آن.