نادرست است، زيرا تفهيم معناى عبوديت به مردم و ارشاد آنان به سوى حقّ وبازداشتن‌شان از فساد و روى بر گرداندن از فريبندگيهاى دنيا نيازمند اعتماد و جاذبه رسول است براى جذب مردم تا بتواند به ايفاى رسالت بپردازد. حال اگر در مورد پيامبرى، احتمال خطا، فراموشى، سهو و ارتكاب گناه برود، سبب دورى مردم از او شده در نهايت زمينه تنفّر مردم را از او فراهم خواهد آورد و آنگاه است كه چنين پيامبرى، مورد اين خطاب الهى قرار خواهد گرفت كه مى‌فرمايد:

أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَكُمْ ...[١].

«آيا مردم را به نيكى فرمان مى‌دهيد و خود را فراموش مى‌كنيد؟».

٣- قول به عدم عصمت پيامبران در سهو و خطا و فراموشى، براساس آنچه از نظرگاه اماميه بيان كرديم، ما را به جواز طعن و تشكيك در شريعت آنان مى‌كشاند، البتّه چنين شكّى به دليل وجود احتمال خطا و فراموشى، به وجود مى‌آيد و لذا اين احتمال پديد مى‌آيد كه در گفتار و كردارشان چيزى از خود بيفزايند. در اين صورت ممكن است كه تمايل نفسانى، پيامبر را بفريبد و او تحت تأثير تمايلات نفسانى به سستى گراييده آنچه تمايلاتش بدو فرمان دهد، همان كند.

[١] - بقره( ٢): ٤٤.