چرا كه با ارتكاب گناه و خطا مقام پيامبر را پايين خواهد آورد آن‌سان كه هيچ جايگاه و اعتبارى نزد مردم نداشته باشد. اين در حالى است كه مقام نبوّت، يا امامت، بسيار والا، ارجمند و بزرگ است. قرآن كريم، همسران پيامبر (عليهما السلام) را به گونه‌اى مورد خطاب قرار مى‌دهد كه آنان را بر ديگران مزيت مى‌دهد؛[١] چه رسد به پيامبر.

چهارم: عصمت و اختيار

«عصمت پيامبران و امامان، تنها پرهيز از ارتكاب معصيت نيست؛ زيرا ممكن است فردى عادى، در تمام عمرش- به ويژه اگر عمرى كوتاه داشته باشد- گناه نكند بلكه منظور ما از عصمت، اين است كه معصوم بايد از ملكه نفسيه بسيار قوى برخوردار باشد؛ ملكه‌اى كه او را حتّى در سخت‌ترين شرايط، از ارتكاب معصيت بازدارد. اين ملكه از طريق درك كامل و هميشگى از قبح گناه و اراده‌اى قوى بر خويشتندارى در برابر تمايلات نفسانى، تحصيل مى‌شود. از آن‌جا كه اين ملكه جز با عنايت خاصّ خداوند حاصل‌

[١] - يا نِساء النُبِى لَستْنَّ كَأَحُدٍ مًن النِساء ...؛ اى همسران پيامبر! شما مانند هيچ يك از زنان‌[ ديگر] نيستيد( احزاب( ٣٣): ٣٢).