در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٢ - هفتم عصمت، بايسته امامت

كسانى كه در معرض خطا و فراموشى و انحراف قرار دارند، در واقع جمع دو نقيض است.

٣- چنان‌كه در قرآن كريم آمده است، منصبهاى الهى به كسانى اختصاص دارد كه به ستمگرى آلوده نباشند. خداى عزّ و جلّ در پاسخ به حضرت ابراهيم عليه السلام كه براى فرزندان خود، درخواست منصب امامت نمود، فرمود:

... لَا يَنَالُ عَهْدِى الظَّالِمِينَ‌[١].

«پيمان من، به بيدادگران نمى‌رسد».

بر كسى پوشيده نيست كه هر گناهى- حدّاقل- «ظلم به نفس» است و هر گناهكار در عرف قرآن، «ستمگر» است. از همين‌رو، همه پيامبران، به عنوان برخورداران از منصب الهى؛ يعنى «نبوّت»، بايد از هر گناه و ستمى، پيراسته و منزّه باشند.

هفتم: عصمت، بايسته امامت‌

به عقيده اماميه، پيامبر (عليهما السلام) و امام عليه السلام، از «عصمت» به معناى مطلق آن برخوردارند و اين بدان معناست كه آنان- چه قبل از بعثت و امامت، چه پس از آن- از گناه، معصوم واز هر خطا، فراموشى وسهو، منزّه‌اند و دستخوش نادانى و غفلت نمى‌شوند و

[١] - بقره( ٢): ١٢٤.