بر همين اساس، نياز به امام معصوم پس از پيامبر، امرى است اجتناب‌ناپذير و «لطف» كه فيض الهى است و رسالت و نبوّت را به ارمغان آورده در نبود پيامبر نيز استمرار دارد؛ زيرا نياز به هدايت، همچنان باقى است.

در مورد بايستگى عصمت در امام مى‌گوييم: وجود امام در جمع امّت، تبلور خطّ رسالت و امتداد پيامبرى است و استمرار بخش خطّ رسالت و مرجعى براى هدايت مردم است؛ زيرا هدف از وجود انسان، رسيدن به بالاترين مراتب كمال انسانى است، حال اگر هدف همين باشد- كه هست- چنين انسانى به امامى معصوم نيازمند است؛ امامى كه حلقه وصلى است ميان عالَم متعالى غيب و انسانِ نيازمند.

از همين خاستگاه و ديدگاه است كه امّت بايد از او اطاعت كند؛ زيرا امام، جانشين و نماينده رسالت و رسول است، البتّه تأكيد بر فرمانبردارى از امام و پذيرفتن وى، مشروط به عصمت اوست. در اين صورت، اگر امّت، او را نپذيرد و تأييد نكند، طبيعى است كه چنين امّتى بيراهه انحراف را پيموده و غرض الهى از فرستادن پيامبران و تعيين جانشينان‌شان تحقّق نخواهد يافت. حال اگر امام، معصوم نباشد، عدم عصمت او، نافرمانى امّت و تن ندادن به دستوراتش را توجيه مى‌كند.

مادامى كه خداى متعال بر تحقّق بخشيدن به عصمت قادر است و محذورى عقلى در فرد «قابل» وجود نداشته باشد، هيچ مانعى بر سر