به ديگر معنا، صحيح، افرادى را كه پيامبر اكرم (عليهما السلام) براى مباهله به همراه آورد، تنها و تنها بر وجه حصر همان خانواده بوده است و اين، عمل كردن به آيه، از سوى پيامبر (عليهما السلام) را نشان مى‌دهد؛ يعنى على، فاطمه، حسن و حسين عليهم السلام تنها شايستگان همراهى پيامبر (عليهما السلام) براى شركت در مباهله بودند و نيز هم اينان محبوب‌ترين، گرامى‌ترين و خاص‌ترين آفريدگان نزد رسول خدا بودند و البتّه چنين محبوبيت و خاصّگى، مايه بسى فخر و فضيلت است.

دلالت آيه بر حصر در مصاديق، به اين دليل است كه رسول خدا عليهما السلام چند بانو در خانه داشت، امّا از ميان بانوان خاندان خود، تنها دختر خود را براى مباهله به همراه برد. راستى آيا براى اين عمل پيامبر (عليهما السلام) محملى جز اين وجود دارد كه بگوييم او، در اوج خاصّگى نسبت به پيامبر (عليهما السلام) قرار داشت و از نهايت محبوبيت نزد حضرتش برخوردار بود؟ خاصّگى و محبوبيتى برآمده از قُرب او به خدا و ارجمندى‌اش نزد حضرت حق جلّ و علا.[١]

حديث زير كه شيعه و سنّى آن را روايت كرده‌اند نيز مؤيد «يك نَفْس» بودن پيامبر (عليهما السلام) و على عليه السلام است؛ آن‌جا كه رسول خدا عليهما السلام به اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود:

[١] - التفسير الكبير، فخر رازى: ٨/ ٨١ ذيل تفسير آيه ٦١ از سوره آل عمران( المسألة الخامسه).