«و إنّ العبد إذا اختاره الله عزّ و جلّ لأمور عباده شرح صدره لذلك، و أودع فيه ينابيع الحكمة، و ألهمه العلم إلهاماً، فلم يَعى بعد بجواب، و لا يحير فيه عن الصواب، فهو معصوم، مؤيّد مسدّد، قد أمن من الخطايا، و الزلل، و العثار، يخصّه الله بذلك ليكون حجّته على عباده، و شاهده على خلقه،

وذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاء وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ‌[١]».[٢]

«چون خداى جلّ و علا بنده‌اى را براى سرپرستى امور بندگانش برگزيند، سينه‌اش را گشاده گرداند، چشمه‌هاى حكمت را بدو سپارد و علم را بدو الهام كند الهام كردنى كه از آن پس، در جوابى نماند و از صواب و درستى منحرف نشود، پس چنين كسى، از سوى خدا، معصوم، تأييد شده، توفيق يافته و گامهايش استوار است، آن سان كه از لغزش و گناه ايمن خواهد بود؛ ويژگيهايى خدايش عطا مى‌كند تا با برخوردارى از آنها، حجّت خدا بر بندگانش و شاهد او بر آفريدگانش باشد؛ زيرا اين فضل خداست، آن را به هر كس بخواهد عطا مى‌كند و خدا داراى فضل بسيار است».

[١] - جمعه( ٦٢): ٤.

[٢] - اصول كافى: ١/ ٢٠٢ چاپ اسلاميّه.