واژه «دروغگويان» كه به صيغه جمع آمده اين مطلب را قطعيت مى‌بخشد كه هر يك از طرفينِ محاجّه بيش از يك تن بوده اند وگرنه بايد گفته مى‌شد: «و لعنت خدا را بر دروغگو قرار دهيم» تا صحّت انطباق آيه بر فرد نيز درست آيد.

روشن است كه مباهله ميان پيامبر (عليهما السلام) و مسيحيان، تنها به منظور اثبات حقّانيت اسلام نبود بلكه براى فراخوان مسيحيان به اسلام نيز صورت گرفت و اين حضور با دو هدف ياد شده بود، لذا حضور حاضران: اميرالمؤمنين، حضرت فاطمه، امام حسن و امام حسين عليهم السلام بر مشاركت آنان در ادّعاى حقّانيت و دعوت به اسلام دلالت دارد؛ بنابراين، شريكان پيامبر (عليهما السلام) در مباهله در دعوت به اسلام نيز شريك حضرتش بودند.

همچنين رواياتى كه درباره آيه مباهله از صحابه رسيده بسيار است؛ از جمله روايت جابر بن عبدالله، براء بن عازب، انس بن مالك، عثمان بن عفّان، عبدالرحمن بن عوف، طلحه، زبير، سعد بن ابى وقّاص، عبدالله بن عبّاس و ابورافع و غلام پيامبر (عليهما السلام).

از شمارى از تابعين نيز در مورد آيه مباهله روايت شده است؛ از جمله: سدى، شعبى، كلبى و ابوصالح.

طبقات محدّثين، تاريخ نگاران و مفسّران نيز، روايات مربوط به آيه مباهله را در كتابهاى خود گرد آورده آن را «صحيح»