نارواست، جارى مجراى پيامبرانند. از اين‌رو و بنابر آنچه بيان كرديم، صدور كباير و صغاير، پيش از نبوّت و در حال نبوّت، از پيامبران ممكن نيست؛ زيرا در اين صورت، مردم از پذيرفتن سخنان‌شان روى برتافته به آنان اطمينان نخواهند داشت، لذا امامان نيز قبل از امامت و در حال امامت، بايد از گناهان كبيره و صغيره پيراسته و منزّه باشند؛ زيرا حال ايشان و پيامبران، يكى است».[١]

عدّه‌اى بر اين اعتقادند كه امّت، جايگزين امام معصوم است و عقل، هشيارى، رشد اسلامى و وجود مصلحان و نيكان، اين شايستگى را به امّت مى‌بخشد كه به جاى شخص معصوم، مسؤوليت امامت را برعهده گيرد.

از نظر ايشان، امّت به عنوان نايب امام، متولّى صيانت و به جريان انداختن احكام شريعت است و تحت تأثير عوامل شرعى محض و عوامل عُقلايى ديگر، باطل را بر نمى‌گزيند و به سوى سقوط، گام بر نمى‌دارد.

اين توجيه، سؤالى ايجاد مى كند و آن اين‌كه: آيا خطا، فراموشى، گمراهى و انحراف، از امّت سر مى‌زند، يا نه؟

بى‌ترديد پاسخ، مثبت خواهد بود و هيچ كس عدم فراموشى و عدم خطا و اختلاف را براى امّت، محرز ندانسته آن را در ذهن نمى‌پروراند.

[١] - تنزيه الأنبياء، شريف مرتضى: ٢٢.