فرمان پيامبر اكرم (عليهما السلام) بر تمسّك به قرآن و عترت، تأكيد دارد و روشن است كه تمسّك به قرآن كريم به معناى تمسّك به روش و شيوه‌اى است كه هرگز خطا نمى‌كند و پيروى از سخنى است كه از دروغ پيراسته است؛ كتابى كه منبع تعاليم حق و خاستگاه سيره نيكوست و هم از اين‌رو، «به آيينى كه خود پايدارتر است، راه مى‌نمايد».[١]

خداى متعال در توصيف قرآن كريم، آن را وسيله رهايى مردم از تاريكيها و هدايتشان به سوى نور معرّفى كرده مى‌فرمايد:

... كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِ رَبِّهِمْ إِلَى صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ.[٢]

«كتابى است كه آن را به سوى تو فرود آورديم، تا مردم را به اذن پروردگارشان از تاريكيها به سوى روشنايى بيرون آورى؛ به سوى راه آن شكست ناپذيرِ ستوده».

قرآن. كريم، هيچگاه دستخوش باطل نشده و «از پيش روى و از پشت سرش، باطل به سويش نمى‌آيد»[٣] و هركسى را كه بدو

[١] - اسراء( ١٧): ٩: إِنّ هذَا الْقُرْآنَ يِهْدِي لِلتِي هِي أَقْومُ ....

[٢] - ابراهيم( ١٤): ١.

[٣] - فصّلت( ٤١)، آيه ٤٢: لا يأْتِيهِ الْباطِل مِن بينِ يديهِ ولا مِنْ خلْفِهِ ....