در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٨ - شريعت پايدار و فراگير
خداى عزّ و جلّ در قرآن كريم مىفرمايد:
... وَمَا اخْتَلَفَ فِيهِ إِلَّا الَّذِينَ أُوتُوهُ مِن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ ...[١].
«و جز كسانى كه كتاب به آنان داده شد، پس از آنكه دلايل روشن براى آنان آمد، به خاطر ستم و حسدى كه ميانشان بود، هيچ كس در آن اختلاف نكرد».
نيز مىفرمايد:
وَلَا تَكُونُواْ كَالَّذِينَ تَفَرَّقُواْ وَاخْتَلَفُواْ مِن بَعْدِ مَا جَاءهُمُ الْبَيِّنَاتُ ...[٢].
«و چون كسانى مباشيد كه پس از آن كه دلايل آشكار برايشان آمد، پراكنده شدند و با هم اختلاف كردند».
با تأمّل در حقايقى كه قرآن كريم درباره اختلافهاى امّتهاى پيشين بيان داشته به عدم عصمت آنان و نيز عدم عصمت امّت اسلامى به طور خاص، پى مىبريم؛ زيرا امّت اسلامى، پس از رسول خدا و نبود حضرتش در جمع مسلمانان، دستخوش اختلافها شد. روشن است كه براى از ميان برداشتن اختلاف ويرانگر كه امّت را چند پاره مىكند، به وجود رئيس و مرجعى نياز است كه با تصميمگيرى برآمده از عصمت، نزاع و اختلاف ميان امّت را از بن
[١] - بقره( ٢): ٢١٣.
[٢] - آل عمران( ٣): ١٠٥.