در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٥ - نخست معناى عصمت در لغت و اصطلاح

روشن است كه لازمه نبوّت مورد قبول خداوند، برخوردارى از چند ويژگى، از جمله «عصمت» است؟ در اين صورت، آيا عصمت از شروط امامت است؟ و در صورت مثبت بودن، چرا؟

ديگر اين‌كه: حدود آن در پيامبر و امام چيست؟ و چه ضرورتهايى دارد؟

و آيا بعد از اتّفاق بر وجود عصمت در پيامبر، دليلى نقلى در دست داريم كه عصمت را در مورد امامت و امام ثابت كند؟

تمام اين پرسشها و جز آن، در بخشهاى بعدى اين مبحث، مورد بررسى قرار خواهد گرفت.

البتّه پيش از پرداختن تفصيلى به «مبحث عصمت»، بايد محلّ مناقشه مسأله؛ يعنى «جايگاه امامت» را تبيين نمود تا دريافته شود كه «عصمت» و جز آن، شرط امامت است. آنگاه سخن به مرحله‌اى خواهد رسيد كه ضرورت عصمت در نبوّت، همان ضرورت عصمت در امامت است. همچنين حدود و فوايد آن، مطرح خواهد شد.

نخست: معناى عصمت در لغت و اصطلاح‌

براى «عصمت» چند واژه نزديك بهم بر شمرده‌اند كه از آن جمله است: