در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٥ - چهارم عصمت و اختيار

نمى‌شود، لذا فاعليت آن به حضرتش نسبت داده شده است؛ زيرا خداوند، معصوم را جبراً از ارتكاب گناه باز نمى‌دارد و اختيار را از او سلب نمى‌كند».[١]

مرحوم شيخ مفيد قدس سره مى‌گويد:

«عصمت، لطفى است الهى كه حضرتش در مكلّف قرار مى‌دهد، آن‌سان كه او را- با داشتن قدرت بر معصيت- از افتادن در معصيت و ترك طاعت، باز مى‌دارد».[٢]

خواجه نصير الدين طوسى قدس سره در اين باره مى‌گويد:

«عصمت، آن است كه بنده بر ارتكاب معاصى قادر باشد، امّا مطلقا آن را نخواهد. و اين عدم اراده يا وجود [عامل‌] بازدارنده، لطفى است از سوى خداوند در حقّ بنده، پس او نه از سر ناتوانى، خدا را نافرمانى نمى‌كند بلكه به جهت عدم اراده اوست. يا اين‌كه [عامل‌] بازدارنده‌اش، بر اراده‌اش چيره و غالب است».[٣]

«عصمت» بر دو گونه است:

الف: اختيارى.

[١] - دروس فى العقيدة الإسلاميّه، محمّد تقى مصباح مصباح: ٢٣٣.

[٢] - النكت الاعتقاديّه، مجموعه آثار شيخ مفيد: ١٠/ ٣٧.

[٣] - نقد المحصل: ٥٢٥( باب العصمه).