در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٦ - شريعت پايدار و فراگير
وجود امام معصوم خلاصه مىشود. اين امر مورد تأييد و تأكيد شواهد بسيارى از قرآن كريم و احاديث نبوى است.[١]
سيد مرتضى در مورد «بايستگى عصمت امامان» مىگويد:
«راهى كه به وسيله آن در مىيابيم كه صدور گناهان كبيره از امام در دوره امامتش ممكن نيست و عصمت او را و در نتيجه امامتش را زايل مىكند، اين است كه نياز به امام، براى امر مشخّصى است و آن اينكه با وجودش، فرد مكلّف، از عمل قبيح، دورتر و به انجام عمل واجب، نزديكتر گردد. حال اگر صدور گناهان كبيره از او ممكن باشد، همان نيازى كه غير معصوم به امام و راهبر معصوم دارد، در او نيز خواهد بود و لازم مىآيد كه امامى وجود داشته باشد تا امام وى باشد. اگر او نيز چنين باشد، وجود امامان بىشمارى را مىطلبد كه چنين فرضى باطل است، يا اينكه در نهايت، به امامى معصوم مىانجامد كه مطلوب ما، همين است.
از ديگر دلايل، مبنى بر عدم امكان صدور كباير از امامان معصوم عليهم السلام- چنان كه ثابت شد- حجّت بودن قول آنان، همانند حجّيت قول پيامبران است بلكه مىتوان گفت: مآل امر اين است كه حق را تنها از طريق آنان مىتوان شناخت. حال اگر اين امر، بالجمله ثابت شد، امامان معصوم، در آنچه براى ايشان جايز و آنچه
[١] - مسند احمد: ١/ ٨٧، ٧٩؛ ج ٣/ ٣٢؛ ج ٦/ ٣٦٩.