در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٧٧ - ٢ - آيه مباهله

تناقض خود پى مى‌برد؛ زيرا عمو از پسر عمو نزديكتر است و اگر ملاك، صِرف خويشاوندى باشد، عبّاس اوْلى است، لذا به استدراك پرداخته مى‌گويد:

«عبّاس از سابقان در اسلام نبود و گرنه او نيز جايگاهى نزد پيامبر (عليهما السلام) مى‌يافت كه على بدان رسيده بود».

بدين ترتيب، ابن تيميه ناچار شد بپذيرد كه ملاك «قرار گرفتن على در جايگاه نَفْس رسول خدا»[١] صرف خويشاوندى نبوده بلكه سبقت در اسلام و خاصّگى‌اش نسبت به پيامبر (عليهما السلام) او را از چنين منزلتى برخوردار كرده است.

آنگاه پرسش گونه مى‌گويد:

«آيا اين خاصّگى، چيزى غير از برترى او بر ديگران و نزديكى‌اش به خدا را نشان مى‌دهد؟!».[٢]

ديگر اين كه در جمله‌ نَدْعُ أَبْنَاءنَا- كه در آيه مباهله با ضمير متكلّم مع الغير آمده- بر موضوعيت غير از پيامبر (عليهما السلام) در دعوت به مباهله نيز دلالت دارد، در حالى كه طبق عبارت: فَمَنْ حَآجَّكَ‌، پيامبر (عليهما السلام) طرف محاجّه بوده است. گواه بر اين موضوعيت، اين سخن خداست كه مى‌فرمايد:

[١] - سنن ترمذي: ٥/ ٥٩٦، ح ٣٧٢٤.

[٢] - منهاج السنه، ابن تيميّه: ٤/ ٣٣( البرهان التاسع).