در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٧ - پنجم عصمت و عدالت

پنجم: عصمت و عدالت‌

«عدالت» اين گونه تعريف مى‌شود:

«ملكه، هيئت، حالت، يا كيفيتى است كه به اطاعتِ در انجام واجبات وپرهيز از گناهان و محرّمات فرا مى‌خواند».[١]

برخى نيز در تعريف آن گفته‌اند:

«انجام واجبات و پرهيز از محرّماتِ ناشى از ملكه نفسيه، عدالت است».

در اين تعريف، به مُسَبّبِ عدالت و در تعريف نخست، به سبب عدالت، اشاره شده است.

عدّه‌اى ديگر نيز «عدالت» را اين گونه تعريف كرده‌اند:

«آن (عدالت) پايدارى و استقامت در عمل به واجبات دينى و بازايستادن از گناهان كبيره و عدم اصرار بر صغيره است».[٢]

آنچه از اين تعريف روشن است اين است كه: به هيچ وجه به ملكه نفسانى اشاره نشده بلكه آن را امرى خارجى؛ يعنى استقامت دينى در عمل مى‌خواند.

البتّه براى عدالت، انگيزه‌ها و خواستگاه‌هايى بيان شده است، از جمله:

[١] - التنقيح على العروة الوثقي، آية الله خوئى، كتاب الإجتهاد و التقليد: ٢٥٤.

[٢] - جامع الأحكام الشرعيه: ١١٨.