الف: در اين صورت بايد پيامبر اكرم (عليهما السلام) فقط به تمسّك به قرآن فرا مى‌خواند؛ زيرا- چنان‌كه صاحب نظريه فوق مدّعى است- اهل بيت عليهم السلام در قرآن هستند و دستور پيامبر (عليهما السلام) مبنى بر تمسّك به اهل بيت عليهم السلام توجيهى ندارد.

ب: با اين برداشت و فهم از حديث ثقلين، امّت اسلامى نيز حامل و حافظ قرآن است و در قرآن از او ياد شده است، پس چرا پيامبر اكرم عليهما السلام تنها و به خصوص از اهل بيت عليهم السلام نام برده و آنان را به تمسّك، تخصيص داده است؟

ج: چرا پيامبر اكرم (عليهما السلام) در آغاز سخن خود فرمود: «من دو امانت سنگين و بزرگ در ميان شما بر جاى مى‌نهم» و اگر- به زعم مدّعى- اهل بيت عليهم السلام فقط نامى در قرآن دارند، چرا حضرتش آنان را «ثقل» خوانده است؟ وانگهى آيا «ثقل» مايه ايمنى امّت و پايگاه بشريت نيست؟ بى‌ترديد «ثقل» خوانده شدن اهل بيت عليهم السلام بر عظمت و عصمت آنان دلالت دارد و منظور، فقط ياد كردن و برشمردن نام ايشان نيست.

در مقام ردّ سخن مدّعى، به دو روايت در اين باب بسنده مى‌كنيم:

١- حموينى حديث ثقلين را با اندك اختلافى در لفظ، با اسناد خود از زيد بن ثابت چنين نقل كرده است كه رسول خدا (عليهما السلام) فرمود: