با توجّه به روايت فوق، امام نه عمداً و نه سهواً مرتكب خطا و گناه نمى‌شود؛ چرا كه در هر دو صورت، امام از قرآن جدا خواهد شد، پس هر كس صدور گناه و خطا و آنچه جارى مجراى اين دو باشد، از امام ممكن بداند، پيامبر خدا را دروغگو خوانده و ادّعايى باطل سرداده است.

بنابر آنچه گذشت، در مى‌يابيم كه خطّ اهل بيت عليهم السلام و قرآن، همراه و همسوست و هدف هر دو يكى است و آن، نجات جامعه بشرى و گسيل داشتن آن به سوى سعادت دو سراست.

شهاب خفاجى، در شرحى بر عبارت‌ «فانظروا كيف تخلفونى فيهما؛ پس بنگريد كه در نبودن من چگونه با آن دو رفتار مى‌كنيد»، آورده است:

«از سخن پيامبر (عليهما السلام) وجوب پيروى از اهل بيت عليهم السلام را به دست مى‌آوريم و سخن حضرتش اين معنا را مى‌رساند كه: من پايبندى و عمل شما را به كتاب خدا و پيروى‌تان از اهل بيتم و نيكى‌تان به آنان را در نبودنم مى‌بينم، پس هر كه آنان را خشنود سازد، مرا خشنود مى‌كند و آن كه آزرده‌شان سازد، مرا آزرده مى‌نمايد»[١].

[١] - نسيم الرياض: ٣/ ٤١٠، به نقل از: نفحات الازهار: ٢٥٨.