«بر آنان پيشى نگيريد كه هلاك و تباه مى‌شويد و از آنان عقب نمانيد و دورى نگزينيد، كه هلاك و تباه خواهيد شد وبه آنان چيزى ياد ندهيد كه آنان از شما داناترند».

در حديث فوق، واژه «پيشى گرفتن بر اهل بيت عليهم السلام» مايه هلاكت خوانده شده كه خلافت، ولايت و عصمت آنان را مى‌رساند.

٦- از مقارن قرار گرفتن اهل بيت عليهم السلام با قرآن كريم، روشن مى‌شود كه اين خاندان، هرگز با قرآن مخالفت نكرده و به معارضه برنخاسته اند. اين امر نيز بر عصمت و كمال‌يافتگى آنان دلالت دارد.

٧- فرمان به تمسّك جستن به قرآن و عترت، از آن جهت است كه امّت، از گمراهى و بيراهه‌پويى وارهد و پرواضح است كه فرد گناهكار نمى‌تواند ديگران را از گمراهى برهاند و از آن باز دارد.

روايتى از پيامبر اكرم (عليهما السلام) درباره منزلت اميرالمؤمنين عليه السلام و جدايى ناپذيرى‌اش از قرآن وارد شده كه در الفاظ، همانند حديث ثقلين است.

پيامبر اكرم (عليهما السلام) مى‌فرمايد:

[١] - الصواعق المحرقه: ٢٣٠، باب ١١( فضائل اهل البيت).