گزيدهاى از فقه الآل در كتب اهل سنت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٤ - ١١ - صلاة و سلام فرستادن بر امامان عترت

ولى دلالت آيه بر جمع مبهم متوقف نمى‌شود، بلكه بر جمع معين و افراد منفرد؛ زنده و مرده به كمك فهم عرفى كه منزل عليه خطابات قرآن است، جايز است.

دوم، قول خداوند تعالى: وَ صَلِّ عَلَيْهِمْ إِنَّ صَلاتَكَ سَكَنٌ لَهُمْ‌. (توبه ١٠٣)

سوم، هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَ مَلائِكَتُهُ ... (احزاب ٤٣)

چهارم، سَلامٌ عَلى‌ إِلْياسِينَ‌ على وجه (الصافات ١٣٠)

و با قطع نظر از دلالت آيات كريمه، مقتضاى اصالت برائت جواز سلام و صلاة مذكور بر حى و ميت مؤمنين است و تحريم، محتاج به دليل شرعى است كه مفقود است.

بلى مقتضاى تأدب، اختصاص جمله «صلى الله عليه و آله» به حضرت رسول اكرم است صلى الله على روحه الطاهره من الآن الى الابد.

در پايان بايد فهميد كه ابو داوود در سنن خود حديثى را بر فضل حضرت على (ع) نقل ننموده كه مقصود بالذات باشد و علت‌