جهاد اسلامى در عصر حاضر - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٣٧ - فصل دوازدهم جهاد در راه مستضعفين
يارى كردهاند (مهاجرين و انصار) آنان دوستدار يكديگرند مومنانى كه هجرت نكردهاند، شما هيچ دوستدار و طرفدار آنان نباشيد، تا زمانيكه هجرت كنند. و اگر از شما در امور دين يارى طلبند بر شما يارى دادن آنان واجب است، مگر با مردمى كه بين شما و آنان پيمانى باشد (كه درين صورت عليه آنان به نفع مومنين مذكور برنخزيد و كارزار نكنيد) شما مسلمانان اگر آن (هجرت و نصرت مستضعفين) را بجا نياوريد، فتنه و فساد بزرگى در زمين واقع خواهد شد.
مراد از مستضعفانيكه هجرت نكرده بودند، جمعى از مومنين مكه بودند كه به حضرت پيامبر (ص) ايمان آورده بودند ولى همچون ساير مهاجرين به مدينه نكوچيده بودند در حاليكه هجرت آنان به سبب حفظ دينشان و يا به سبب شوكت مسلمين در مدينه مطلوب بود، به هرحال از اين دو آيه مباركه با قطع نظر از خصوصيات مورد- دو حكم استفاده مىشود:
اول- اگر جمعى از مسلمانان در جامعه غير اسلامى (ار- الكفر) زندگانى كنند و بواسطه اسلامشان مورد ظلم و عذاب كفار باشند و از مسلمانان ديگر يارى بطلبند، يارى دادن آنان واجب است. بلكه مجرد نياز مسلمانان بيچاره به كمك موجب وجوب نصرت آنان بر مسلمانان متمكن مىگردد، هرچند كه آنان يارى نطلبند، و كمك نخواهند. (يعنى استنصار طريقت دارد نه موضوعيت)
كمك خواستن از مسلمانان ديگر در يكى از سه مورد است:
١- براى هجرت و بيرون رفتن از دار الكفر و محلى كه، گروه مسلمانان در آنجا مورد ستم و آزارند.
٢- براى رفع ظلم و تمكن از انجام تكاليف دينى خويش بدون هجرت.
٣- براى تحصيل حقوق سياسى و اجتماعى و شوون دنيوى.
يارى رسانيدن در مورد اول مسلما واجب است. و هردو آيه