جهاد اسلامى در عصر حاضر - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٧٥ - تحت حمايگى و امان

در صحيح جميل از امام صادق (ع) آمده است كه پيامبر اكرم (ص) وقتى جماعتى را براى جهاد مى‌فرستاد آنان را در پيش خود مى‌نشانيد، سپس مى‌فرمود:

(سيروا بسم الله و بالله و فى سبيل الله و على ملة رسول الله.

در غنايم خيانت نكنيد

(لا تغلوا)

و (دشمن را) مثله نكنيد

(و لا تمثلوا)

و غدر[١] و مكر ننمائيد

(و لا تغدرو)

و مرد پير و كودك و زن را نكشيد

(و لا تقلوا شيخا فانيا و لا صبيا و لا- امرأة)

و درخت را نبريد مگر اينكه مجبور شويد. هرمردى از پايين ترين مسلمانان و يا برترين آنان بطرف يكى از مشركان نگاه كند او پناهنده و در امنيت است، تا كلام را بشنود اگر متابعت شما را كرد برادر دينى شما است و اگر (از پذيرفتن دين شما) امتناع كرد، او را بجاى امنش برسانيد و استعينوا بالله‌[٢]

امام صادق (ع) در روايتى‌[٣] مى‌فرمايد: اگر جمعى (از مجاهدين) شهرى را محاصره كنند (اهل آن شهر) از آنان امان بخواهند، آنان بگويند نه، (لكن مردم شهر) گمان كنند كه آنان جواب مثبت داده‌اند، پس نزد آنان آيند (فنزلوا إليهم) در امانند.

ازين روات استفاده مى‌شود كه در امان يافتن كفار، اعتقاد آنان به امان دادن كافى است نه امان دادن واقعى، پس در هرمورد كه امان دادن واقعا باطل باشد، باز هم كافر در امان است بشرطى كه بطلان امان را ندانسته باشد.

بدانكه امان گاهى واجب مى‌شود و گاهى جايز.

اگر كافرى براى بدست آوردن حقيقت و فهم مقاصد اسلامى پناه بخواهد واجب است كه باو پناه داده شود و رد او جايز نيست.

[١] ص ٤٣ ج ١١ الوسايل.

[٢] ص ٥٠ همان كتاب، بعيد نيست روايت حسنه باشد.

[٣] بخارى و مسلم و احمد از انس از حضرت نبوى روايت كرده‌اند:

لكل غادر لواء يعرف به يوم القيامة.