جهاد اسلامى در عصر حاضر - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٦ - فصل هجدهم اسيران جنگى
درين حكم مخالفتى نكردهاند و خبر طلحة بن زيد از امام صادق (ع) بر آن دلالت دارد[١] لكن صداقت طلحه بطريق معتبرى ثابت نشده است، بنابرين روايت او از درجه اعتبار ساقط است.
دسته چهارم كشته نميشوند و امام مخير است يا بر آنان منت نهاده آزادشان كند و يا عوض بگيرد (مقدارى مال بگيرد، يا با اسيران مسلمان مبادله كند) و يا بردهشان قرار دهد كه درين صورت داخل غنايم جنگى ميشوند و همچنان اگر مالى بعنوان فديه در مقابل آزادى انان گرفته شود. تخيير مذكور را مشهور علماى امامه اختيار كردهاند و بعضى از روايات غير معتبره نيز بر آن دلالت دارد.
دسته پنجم: اگر اسارت اسيريكه مسلمان شده است بعد از انقضاى حرب باشد تاثيرى در حكم تخييرى مذكور ندارد، و چنانچه اسارت آنان پيش از ختم جنگ باشد كشته نميشوند[٢] بلا خلاف يجده بعضهم و لا اشكال، بلكه بعضى از فقها بر آن ادعاى اجماع نموده است ولى در اينكه اين اسير آزاد ميشود و يا امام در آزادى و فديه و بردگى او مخير است در ميان فقها اتحاد نظر وجود ندارد.
اين بود خلاصه نظريات مشهور علماى اماميه درباره اسيران كافر.
از علماى شافعى نقل شده است كه امام بهرحال مخير بين كشتن و منت نهادن و فديه گرفتن و برده نمودن اسيران است. و از- علماى حنفى نقل شده است كه امام بين قتل و برده نمودن مخير است. قبل فعلى قولهم تكون الاية (فاصامنا بعد و افداء)- منسوخة او مخصصة بواقعة بدر و ظاهر الاية قريب من مذهب الشافعية ورد بان الاية ظاهرة فى منع القتل بعد الاتحان و الاسر، بل ظاهر
[١] ص ٥٣ ج ١١ من الوسايل.
[٢] بعضى از اسيران روسى كه توسط مجاهدين غيور ما اسير شده بودند ولى كلمه شهادتين را خوانده بودند از كشتن آنها جلوگيرى كردم ولى بعدا در يك شورش مسلحانه بعنوان محارب كشته شدند