علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ٤١ - غربت و اغتراب
باور ندارد، داستان «غریب» اثر نویسندة مشهور وجودی، جان پل سارتر را بخواند تا با حقیقت تصور وجودی نسبت به هستی و انسان آشنا شود. گفتنی است تصور الحادیها نسبت به هستی با تصور وجودیها تفاوتی ندارد.
انقطاع به سوی خدا از دنیا در کلمات امام سجاد٧
این بحث را با سخنانی به نقل از امام زینالعابدین٧ به پایان میبریم. آن حضرت در مناجات خامسة عشرة (پانزدهم) ـ که سخنانی درخشان و ظریف و تابلویی یگانه است که پیوند با خدای تعالی را در زیباترین چهرة هنری از شاهکارهای دعا و نیایش به نمایش میگذارد ـ میفرماید:
فقد انقطعت إلیک همتی، و انصرفت نحوک رغبتی، فإنک لا غیرک مرادی، و لک سواک سهری و سهادی، و لقاؤک قرّة عینی، و وصلک من نفسی، و إلیک شوقی، و فی محبتک ولهی، و إلی هواک صبابتی، و رضاک بغیتی، و رؤیتک حاجتی، و جوارک طلبی، و قربک غایة سؤلی، و فی مناجاتک روحی و راحتی، و عندک دواء علّتی و شفاء غلّتی، و برد لوعتی، و کشف کربتی، فکن أنیس فی وحشتی؛
همت خویش را به تو پیوستم و خواست خود را به سوی تو بازگرداندم. تو، نه جز تو، مراد من هستی و شب زندهداری و بیخوابی من برای توست، نه غیر تو؛ دیدار تو نور دیدة من است و رسیدن به تو آرزوی قلبی من؛ اشتیاقم به توست و شیدای محبت توام؛ دل باختة هوای توام و رضای تو آرزوی من است و دیدارت نیاز من؛ و منزل گرفتن در نزد تو خواست من و نزدیکیات نهایت درخواست من؛ و در نیایش با تو شادمان و راحتم؛ داروی دردم و شفای قلب سوزانم و تسکین حرارت دلم و برطرف شدن اندوهم نزد توست؛ خدایا، به هنگام وحشت، مونس من باش.
کسی که اینگونه به خدا توجه میکند، دلش به غیرخدا توجه ندارد؛ با مردم زندگی میکند، ولی دلش با خداست؛ داخل در بازارها میشود و به سوی زندگی وسیع خارج میشود، اما دلش همیشه و به شدت به خدا تعلق دارد و در هیچ حالی از یاد خدا جدا نمیشود.
كتابنامه
ـ الأمالي، محمّد بن الحسن الطوسى (م٤٦٠ق)، تحقيق: مؤسسة البعثة، قم: دارالثقافة، ١٤١٤ق.
ـ بحار الأنوار، محمّد باقر بن محمّد تقى المجلسى (العلاّمة المجلسى) (م١١١١ق)، بيروت: مؤسسة الوفاء، ١٤٠٣ق.
ـ تفسير فرات الكوفي، فرات بن إبراهيم الكوفى (ق ٤ ق)، به كوشش: محمّد الكاظم، تهران: وزارة الثقافة والإرشاد الإسلامى، ١٤١٠ق.
ـ جامع الأخبار أو معارج اليقين في اُصول الدين ، محمّد بن محمّد الشعيرى السبزوارى (ق٧ق)، تحقيق: مؤسسة آل البيت:، قم: مؤسسة آل البيت:، ١٤١٤ق.