در این غربت، معروف به منکر بدل شده و منکر در لباس معروف جلوه‌گری می‌کند. در این هنگام است که درستکاران به غریبان تغییر حال پیدا می‌کنند و کسی که دینش را نگه می‌دارد، مانند کسی است که آتش در دست گرفته است.

از رسول خداوند٦ دربارة غربت اول اسلام روایت است که می‌فرمود:

ان الزمان و السماوات قد استدارا کهیئة یوم خلق الله السماوات و الارض؛[١]

زمان و آسمان‌ها می‌چرخد، مانند هیئت آن در روزی که خدا آسمان‌ها و زمین را خلق کرد.

مسلمانان در غربت کاملی زندگی می‌کردند تا آن‌که اسلام انتشار یافت و مفاهیم آن در جامعه رسوخ پیدا کرد و غربت به انس و الفت مبدل شد و با جایگاه اجتماعی که ارزش‌ها و تصورات و افکار اسلامی در بعضی حدود در آن شکل گرفته، مطابقت یافت.

در این حال، قاضی بر اساس قرآن حکم می‌کرد و بانگ اذان از مساجد برای برپایی نماز به گوش می‌رسید و حجاب عادتی همه‌گیر شد؛ به گونه‌ای که کسی آن را زشت نمی‌شمرد و در یک کلمه، اسلام به شکلی کامل لباس واقعیت به تن پوشید و این واقعیت را فرد مسلمان از اعماق وجودش احساس می‌کرد و بدین صورت، دوران غربت به پایان رسید.

سپس اسلام از صحنه کنار زده شد و کنار زدگی شدّت یافت تا این‌که ما در شهرهایمان غریب شدیم؛ در نماز، فرهنگ، اخلاق، مصطلحات، عادات، واژه‌ها و خواسته‌هایمان غریب شدیم.

ما در آنچه از سخن پیامبر اسلام٦ روایت شده، اشاره‌ای به این انقلاب فکری، فرهنگی و تمدنی در دوران اخیر و این رویکرد وارونه برای اسلام می‌یابیم. در اینجا برخی از این روایات را برای شما نقل می‌کنیم:

عن رسول‌الله٦: یأتی علی الناس زمان وجوههم وجوه الآدمیین و قلوبهم قلوب الشیاطین کأمثال الذئاب الضواری سفاکون للدماء، لا یتناهون عن منکر فعلوه، و إن تابعتهم ارتابوک، و إن حدثتهم کذبوک، و إن تواریت عنهم اغتابوک، السنة فیهم بدعة، و البدعة فیهم سنّة، و الحلیم بینهم غادر، و الغادر بینهم حلیم، و المؤمن فیما بینهم مستضعف، و الفاسق فیما بینهم مشرّف... فعند ذلک یحرمهم الله قطر السماء فی أوانه، و ینزله فی غیر أوانه، و یسلط علیهم شرارهم، فیسومونهم سوء العذاب، یذبحون أبناءهم و یستحیون نساءهم، فیدعو خیارهم فلا یستجاب لهم؛[٢]

زمانی برای مردم فرا می‌رسد که صورت‌هاشان به شکل آدمی است و قلب‌هایشان شیطانی؛ همچون گرگ‌های درنده خون یکدیگر را می‌ریزند و یکدیگر را از کارهای زشتی که مرتکب می‌شوند، باز نمی‌دارند. اگر از آنان پیروی کنی، تو را متهم می‌سازند و اگر با آنان سخن گویی،

[١].سوره نساء، آیه١٠٠.

[٢].السیرة الحلبیة، ج٣، ص٢٥٦.