چنان‌که گذشت، موضع اسلام و ائمه نسبت به کنیه مثبت و مؤید و بلکه مشوق بوده است، و به انتخاب کنیه‌های نیکو در کنار اسم نیکو سفارش شده است. نمونه‌ای از آن را در روایتی از امام محمد باقر٧ می‌بینیم که فرمود:

إنا لَنَکْنی أولادَنا في صِغَرهم مخافةَ النَبْز أنْ یَلحَق بِهم.[١]

و از این روی، بدان در استحباب کنیه‌گذاردن بر فرزندان استشهاد و استناد کرده‌اند و دلیل استحباب را بر اساس روایت فوق جلوگیری از نبز دانسته‌اند و نبز را با توجه به آیه Gوَلاَ تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِF[٢] القاب بد و ناپسند معنا کرده‌اند.[٣]

در مورد کنیه‌گذاردن بر فرزند صغیر در صحيحين از أنس بن مالك نقل است که گفت:

پیامبر خوش‌اخلاق‌ترین مردمان بود، من برادر تازه از شیر گرفته‌ای داشتم که به او أبو عمير می‌گفتند: و پیامبر هرگاه می‌آمد، او را با يا أبا عمير خطاب می‌کرد...[٤] و او را در اوان کودکی به کنیه می‌خواند.

در همین باب، علاوه بر احادیث، ابیاتی منسوب به امام علی٧ هم جلوه می‌کند:

نحن الکرام بنو الکرام		وطفلنا فی المهد یُکنی
إنـا إذا قعــد اللـــئام		علی بسـاط العـزّ قمنا[٥]