ابو جهل می‌گفت: کاش محمد را نزد من حاجتی می‌افتاد تا او را به تمسخر گیرم و از خود برانم، باری ابوجهل از فردی غریب در مکه شتری خرید و از دادن حقش سر باز زد، غریبه جهت گرفتن حق به انجمن قریش پناه برد، جمع انجمن چون او را نزد خود بی عزت یافتند، به تمسخر نزد پیامبر فرستادندش، نزد پیامبر آمد و حضرت با او روانه شد تا به ابو جهل! رسیدند، پس فرمود: «قم يا أبا جهل و أدّ إلى الرجل حقه...»؛ ای ابو جهل برخیز و حق این مرد را بپرداز، ـ ابوجهل آن روز این کنیه را گرفت و بر نام او غلبه کرد و نام وی عمرو بن هشام بود ـ ابوجهل به سرعت برخاست و حق غریبه را داد.[١]

بیت زیر را حسان بن ثابت انصاری در همین باره سروده ‌است:

الناس کنّوه أبا حکم

و اللّه کنّاه أبا جهل[٢]