در تکمیل و توضیح آنچه در مقدمه پیش گفته آمد، لازم است به برخی نمونه‌های ورود کنیه در متون ادبی کهن و معاصر اشاره‌ای رود تا اهمیت این بحث در فهم و ترجمه متون نظم و نثر روشن‌تر گردد. آوردن معنای تحت اللفظ برای چنین واژگان مرکبی مخاطب و مترجم هر دو را از مقصود نویسنده دور می‌سازد. از متون قدیم شروع کنیم؛ در کتاب فن ترجمه چنین می‌خوانیم:

در مثال زیر از ترجمه فارسی غرر أخبار الملوک ثعالبی، مترجم محترم در برگردان بنات الکروم سهواً مرتکب این اشتباه شده است: ...وسّع علیه فی بنات الکروم : دست او را در آمیزش با دختران بازگذاشت. در حالی که ترجمه صحیح این جمله چنین است: (نعمان) دست او(بهرام) را در شرابخواری بازگذاشت.[١]

نمونه دیگر را از دیوان ابوتمام طائی بیاوریم، وی در بیتی چنین می‌گوید:

خلفتْ بعَقْوَتك السنونَ و طالما

كانت بناتُ الدهر عنك خلوفاً[٢]