پیامبر٦ فرمود: بنده به سلطان [و صاحب قدرت و مقامی] نزدیک نمی‌شود، مگر آن‌که از خدای تعالی دور شده باشد و مالش فزونی پیدا نمی‌کند، مگر این‌که حسابش سخت‌تر می‌شود و پیروانش زیادتر نمی‌شود، مگر آن‌که شیاطین (فریبندگان) او افزایش پیدا می‌کنند.

و عن الامام الصادق:٧ ان قدرتم الاّ تعرفوا فافعلوا، و ما علیک أن لم یثن علیک الناس! و ما علیک ان تکون مذموماً عند الناس، اذا کنت عندالله محموداً![٢]

امام صادق٧ فرمود: اگر می‌توانید که شناخته نشوید، همین کار را بکنید. بر تو باکی نیست که مردم تو را ستایش نکنند و باز هم باکی نیست که پیش مردم نکوهیده باشی، هرگاه نزد خدایت روسفید و ستودنی باشی.

همان‌گونه که اسلام به رهبانیت به معنای انزوا و فراز از واقعیت فرا نمی‌خواند، همچنین به غرق شدن در اختلاط با مردم و زیاده‌روی در آن دعوت نمی‌کند و به دوری کردن از مجالس و محافل اجتماعی که در آنها انسان از خدای تعالی دور می‌شود، فرا می‌خواند.

عن عبدالله بن سنان قال: قال ابوعبدالله٧: طوبی لعبد نومة، عرف الناس فصاحبهم ببدنة، و لم یصاحبهم فی اعمالهم بقلبه، فعرفوه فی الظاهر و عرفهم فی الباطن؛[٣]

امام صادق٧ فرمود: خوشا به حال بندة گمنامی که مردم را شناخته باشد و با چشمش همنشین آنان باشد، ولی با دلش با رفتار آنان همراه نباشد. مردم او را در ظاهر بشناسند و او مردم را در باطن بشناسد.

و عن امام علی٧ ـ فی وصف آخرالزمان ـ : و ذلک زمان لاینجو فیه الاّ کل مؤمن نومة، إن شهد لم یُعرف و إن غاب لم یفتقد، اولئک مصابیح الهدی و اعلام السری، لیسوا بالمساییح و لا بالمذاییع، اولئک یفتح الله لهم ابواب رحمته و یکشف عنهم ضراء نقمته. قال الشریف الرضی فی شرح کلمة الامام٧: (کل مؤمن نومة) إنما اراد به خامل الذکر. و المساییح جمع سیاح الذییسیح بین الناس بالفساد و النمائم، و المذاییع جمع مذیاع و هو الذی اذا سمع لغیره بفاحشة أذاعها و نوّه بها؛

امام علی٧ در توصیف آخرالزمان فرمود: و این روزگاری است که در آن رهایی نیابد جز با ایمانی بی‌نام و نشان، گمنام در نظر مردمان. اگر باشد، نشناسندش و اگر نباشد، نپرسندش. اینها چراغ‌های هدایت‌اند و راهنمایان شبروان بیابان ضلالت؛ نه فتنه جویند و نه سخن این را بدان رسانند، و نه زشتی کسی را به گوش این و آن خوانند. خدا درهای رحمت خود را به روی ایشان

[١].کنزالعمال، ش٥٩٢٩.

[٢].بحارالأنوار، ج٧٢، ص٦٧، ح٢٧.

[٣].همان، ص١٢١، ح١١٠.