بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ١٣١ - ١ ـ سوشيانت

[١]ـ افراسياب در اوستا «فْرنگْرَسْيَن Frangrasyan» نام دارد كه به معنى هراس انگيز است. گذشته از شخصيت شاه ـ پهلوان او در برخى از بخش هاى اوستاى نو و نيز كتاب هاى دوره ى اسلامى، چنان معلوم است كه او در دوران كهن، منشى اساطيرى داشته كه خود يادگارى از فرهنگ هندواروپايى است. او در اين كالبد ديرينه، نه يك شاه ـ پهلوان، كه در شمار اژدهايان و ديوان است و دخيل در نبردهاى كيهانى ميان ايزدان و اهريمنان. از طرف ديگر، كارنامه ى او به تمامى سياه و تاريك نيست، زيرا او به خواهش ايرانيان، زين گاوِ دُرْوَنْد را در هم شكست و ايران را از شرّ وى رهانيد.

[٢]ـ زين گاو يا زَينيگو zainigav، نام يكى از دشمنان ايران است كه افراسياب او را به درخواست بزرگان ايران از پاى درآورد. به نوشته ى بندهشن، «زِين گاو» از تازيان بود كه شاهى ايرانشهر را از آن خود ساخت. اين نام را «دارنده ى گاو زنده» معنى كرده اند و «دُروند» را دروغ پرست و گمراه و ناپاك، گفته اند.

[٣]ـ كى خسرو، پسر سياوش است كه انتقام قتل ناجوانمردانه ى پدر محبوبش را از افراسياب ستاند. او در فرجام كارش از ديده ها ناپديد شد و در سلك «باشندگان» درآمد.