بررسي نظريه هاي نجات و مباني مهدويت - ابراهیم آودیچ - الصفحة ٣٨٤ -           مفهوم درست انتظار

بعضى افراد با تكيه به همين نوع تفكّر، با هر اصلاحى مخالفند و مى گويند: دنيا بايد از ظلم و جور پر شود تا يك دفعه انقلاب گردد و پر از عدل و داد شود و اگر ما كارى كنيم كه مردم به سوى دين بيايند به معناى آن است كه به ظهور حضرت حجّت خيانت كرده و ظهور ايشان را تأخير انداخته ايم!

استاد مطهرى پاسخ به اين شبهه را چنين مى دهد: «بعضى از حوادث جنبه انفجارى دارند مثل دمل كه هر چيزى كه جلوى دمل را بگيرد بد است. لكن ديدگاه ما نسبت به قيام و انقلاب حضرت اين نيست. بلكه صحبتِ «رسيده شدن» است نه صحبت انفجار. مسأله ظهور حضرت حجت بيش از آنچه شباهت داشته باشد به انفجار يك دمل، شباهت دارد به رسيدن يك ميوه. يعنى اگر ايشان تا كنون ظهور نكرده اند نه فقط به خاطر اين است كه گناه كم شده بلكه چون هنوز دنيا به آن مرحله از قابليت نرسيده است».[١]

انتظار ظهور، هيچ تكليفى را از دوش ما برنمى دارد، ما هم چنان به وظايف فردى و اجتماعى خود مكلفيم. و درست در همين دوره است كه مى بايست ياران آن حضرت تربيت و آماده شوند.

ويژگى هاى انتظار بزرگ

استاد شهيد مطهرى در بخشى از تأليفات گران مايه ى خويش، ويژگى هاى انتظار بزرگ را به صورت مبسوط مطرح كرده است:[٢]

١ ـ خوش بينى به آينده ى بشر: درباره ى آينده ى بشر ديدگاه ها مختلف است. بعضى معتقدند كه شر و فساد و بدبختى لازمه ى لاينفك حيات بشرى است. بنابراين، زندگى بى ارزش است و عاقلانه ترين كار خاتمه دادن به حيات و زندگى است. بعضى ديگر حيات بشر را ابتر مى دانند و معتقدند كه بشر در اثر پيشرفت حيرت آور تكنيك